4 april 2009 - Jacht aan de grond

In de loop van de avond was een 11 meter lang jacht  voor anker gegaan in diep water ter hoogte van Schellinkhout. Omstreeks half drie in de nacht werden beide opvarenden ruw gewekt door hevig gebonk en en gestamp. Het jacht bleek van haar anker gelopen en de wind had haar op de beruchte ondieptes even voorbij de Neck aan de grond gezet. Loskomen op eigen kracht bleek onmogelijk.
Om 02.48 gingen in Wijdenes de piepers af. Nog deels in pyjama en zonder het voor overdag gebruikelijke gel in het haar meldde de bemanning zich in de haven, zodat tegen 03.00 uur kon worden uitgevaren.
Op het land was het nog meegevallen maar het zicht op het water was beroerd, zodat de navigatie voor beide boten deels afhankelijk was van het radar van de Zeehond. Aangekomen op de opgegeven positie was van het jacht geen spoor aanwezig. Na marifooncontact bleek dat men twee plotters aan boord had, waarbij blijkbaar de eerstgebruikte een foute positie aangaf. De positie van de 2e plotter was slechts een paar honderd meter verder, maar door de dikke erwtensoep hadden we elkaar niet in het zicht.
Aangekomen op de juiste positie bleek hoe ver het jacht zich de ondiepte op had gewerkt. Ook de Zeehond met een diepgang van 1.10 meter liep namelijk vast. Die kon zich gelukkig weer loswerken, maar een eenvoudige sleepverbinding tussen het jacht en de Zeehond was dus niet te leggen. Voorzichtig varend kon de Mantelmeeuw wel het jacht bereiken, zonder al te veel zand de jet in te werken.
De Mantelmeeuw maakte een sleepverbinding en waagde een aantal pogingen, maar na een minuut of 10 was de conclusie dat toch echt de trekkracht van de Zeehond nodig was.
Uit alle hoeken en gaten werden trossen opgediept en aan elkaar verbonden, zodat de Mantelmeeuw uiteindelijk een sleeplijn van bijna 100 meter kon overbrengen naar het probleemjacht. Daarna  was de klus eigenlijk snel geklaard. Via portofoons werd contact gehouden tussen jacht en Zeehond, omdat elkaar beschreeuwen geen optie is op die afstand. Maar toen de Zeehond vermogen begon te maken, kwam er al snel beweging in het jacht. En het was nog even doorwerken omdat het jacht zich een knap eind de zandplaat op had gewerkt, maar na enige minuten bereikte ze dieper water. Ze bleek verder geen averij opgelopen te hebben en op eigen kracht heeft ze koers gezet richting Hoorn. Tegen 07.00 uur waren we terug op station.

Update: Via de KNRM is enige dagen later onderstaand bericht van de opvarenden ontvangen:
Bij deze willen wij de mensen van de "Zeehond"en de "Mantelmeeuw" nogmaals hartelijk bedanken voor hun reddingsactie van onze boot, afgelopen vrijdag in de nacht vlak bij Hoorn waar we vastgelopen waren. We zijn weer veilig in Hoorn aangekomen nadat we los getrokken waren. We hebben voor zover we nu kunnen constateren geen schade opgelopen aan de boot en zijn zelf ook met de schrik vrijgekomen. De volgende keer gaan we niet meer ankeren met een weersvoorspelling waarbij de wind gaat draaien en zeker verder van ondiep water af. We weten nog steeds niet waarom het ankeralarm het niet heeft gedaan en gaan dat nog nakijken. We hebben vorig jaar 9 weken in Noorwegen geankerd waarbij er niets is gebeurd en nu de eerste dag in Nederland was het raak, zo zie je maar weer.....het blijft opletten geblazen.
 
We zijn zeer adequaat geholpen. De boot is zo voorzichtig mogelijk losgetrokken waardoor er ook geen schade is. Heel veel dank, ik hoop dat iedereen weer bijgeslapen is,
 
Met vriendelijke groet,
etc.

Voor het verslag op webregio.nl klik hier...